Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Ερωτόκριτος




Του κύκλου τα γυρίσματα, π’ ανεβοκατεβαίνου,
και του τροχού, π’ ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου…

και των αρμάτω οι ταραχές, όχθριτες και τα βάρη,
του έρωτα η μπόρεσι, και τσι φιλιάς η χάρη,
αυτάνα μ' εκινήσασι τη σήμερον ημέρα
ν' αναθιβάλω και να πω τα κάμαν και τα φέρα…

τότες μια αγάπη μπιστική στον κόσμο φανερώθη,
κ' εγράφτη μέσα στην καρδιά, κι ουδέ ποτέ τζι λειώθη.
και με τιμή ήσα δυό κορμιά στου πόθου το καμίνι,
και κάμωμα πολλά ακριβό ‘ς έτοιους καιρούς εγίνη…

Τα ’μαθες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
π’ ο κύρις σου με ξόρισε στης ξενιτειάς τη στράτα; …

Τέσσερεις μέρες μοναχά, μου δωκε ν' ανιμένω,
κι απόκει να ξενιτευτώ πολλά μακρά να πηαίνω.
Και πως να σ' αποχωριστώ, και πως να σου μακρύνω,
και πως να ζήσω δίχως σου στον ξορισμόν εκείνο; …

Κατέχω το, κι ο κύρις σου γλήγορα σε παντρεύγει,
Ρηγόπουλο, Αφεντόπουλο, σαν είσ' εσύ, γυρεύγει, …

Κι ο κύρις μ’ όντε βουληθή, και θε να με παντρέψη,
και δω πως γάμο τάσσεται, και το γαμπρό γυρέψη,
καλλιά θανάτους εκατό την ώρα θέλω πάρει,
παρ’ άλλος μόν’ ο Ρώκριτος γυναίκα να με πάρη…

Παρακαλώ, θυμού καλά ό,τι σου λέω τώρα,
και γλήγορα μισσεύγω σου, μακραίν’ από τη Χώρα...

μ’ όπου κι αν πάω, κι α βρεθώ, κι ό,τι καιρόν κι α ζήσω,
τάσσω σου άλλη να μη δω, μηδέ ν' ανεντρανίσω.
Καλλιά 'χω σέ με θάνατο, παρ' άλλη με ζωή μου,
για σέναν εγεννήθηκε στον κόσμο το κορμί μου.

Τούτο εδώθη σ' όλους μας: ότι κι αν πεθυμούμε,
μ' όλον οπού 'ναι δύσκολο, εύκολο το κρατούμε,
κι εύκολα το πιστεύγομε ‘κείνο που μας αρέσει
Και κάθα είς σ' τούτο μπορεί να σφάλει και να φταίση.

Τα πάθη μπλιό δεν κελαηδεί το πικραμένο αηδόνι,
αμή πετά πασίχαρο μ’ άλλα πουλλιά σιμώνει.

Τούτ' η αγάπ’ η μπιστική με τη χαρά τελειώθη,
και πλερωμή στα βάσανα μεγάλη τως εδόθη.

για τούτ’ οπού 'ναι φρόνιμος, μηδέ χαθή στα πάθη
το ρόδο κι όμορφος αθός γεννάται μεσ’ στ’ αγκάθι.

και καθανείς που διάβασεν, εδά ας το κατέχη,
μη χάνεται στα κίντυνα, μα πάντ’ ολπίδ’ ας έχη.

Στάλα τη στάλα το νερό το μάρμαρο τρυπά το
εκείνο που μισεί κανείς γυρίζει κι αγαπάτο.

Απ’ ότι κάλλη έχει ο άνθρωπος τα λόγια έχουν τη χάρη
και κάνουσι κάθε καρδιά παρηγοριά να πάρει.

Τα μάτια δεν καλοθωρού στο μάκρεμα του τόπου,
μα πλιά μακρά και πλιά καλά θωρεί η καρδιά τ’ αθρώπου.

Για μένα όλα σφάλουσι και πάσι άνω κάτω,
για με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραγμάτω.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Ένα άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη.

Χειρότερο από το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός
ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον
φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει
χειρότερος φόβος από τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι
και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν από το τέλος, φοβάσαι
τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα। Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει
να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα
μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει αλλά και κανένας δεν
θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θα
αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα
προσφέρει καμιά απόλαυση; Θα αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια;
Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν
γνωρίζουμε καν, όπως σε εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη
Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο
διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο από όλα είναι το δικό μας
σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας।
Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των
προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της
διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το
πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και
ανεπάγγελτους; Θα αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός,
ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι
η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που
δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά
μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6
κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος
ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε
αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν
διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο
γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θα αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες
μανάδες ίσως δεν θα αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θα ανακαλύψουν τη
σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με
10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο
ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους
κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να
επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να
είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την
επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό
οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους
εκτιμάμε. Θ θα αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος
και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την
Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το
διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει
με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό
ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε
πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και να
αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το
ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν
επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια। Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν
τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα
συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs,
οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη
δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θα αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε
πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα.
Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και
ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που
φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν
αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black.
Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση
δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.


Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες να αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί,
πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν
να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες
άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι
αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θα απολυθούν
κάποιοι από αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα
επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα
καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι
«Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του
Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν
επίδομα. Και όσες από αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του
γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που
αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του
εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον

ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι αυτό θέλω να τελειώνουμε.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Το ασανσέρ

Λόγω περιορισμών στο βάρος, σε ένα ασανσέρ επιτρέπεται να μπούν είτε το μέγιστο 12 ενήλικες είτε το μέγιστο 20 παιδιά. Εννοείται ότι επιτρέπεται να μπούν και ανάμικτοι, ενήλικες και παιδιά. Αν μπήκαν στο ασανσέρ 9 ενήλικες, ποιος είναι ο πιο μεγάλος αριθμός παιδιών που επιτρέπεται να μπεί; (Για πρακτικούς λόγους θεωρούμε ότι οι ενήλικες ζυγίζουν το ίδιο μεταξύ τους και όλα τα παιδιά ζυγίζουν το ίδιο μεταξύ τους)

Α. 3              Β. 4                Γ. 5                    Δ. 6                  Ε 8

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Οι κύβοι

Κόβουμε έναν κύβο με πλευρά 1 μέτρο σε μικρότερους κύβους με πλευρά 10 εκατοστά.
Κατόπιν βάζουμε τους μικρούς κύβους τον ένα πάνω στον άλλον.
Πόσο είναι το ύψος της κατασκευής που θα προκύψει;

Α) 100 μέτρα B) 1 χιλιόμετρο Γ) 10 χιλιόμετρα Δ) 1000 χιλιόμετρα E) 10 μέτρα

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Η τίγρη

Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Πρώτη εκτέλεση: Ψαραντώνης

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια, λιμασμένη
π' όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ,
τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει,
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου
για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω,
για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό.

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω,
για να την αγκαλιάσω
στον πιο τρελό χορό,
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της,
μου δίνει την προβιά της
για να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ' το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι,
σχεδόν αγαπημένοι,
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα,
σαν τη στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

ΑΤΤΙΚ - Το δάκρυ

Το δάκρυ το πικρότερο
δεν είναι αυτό που τρέχει
όταν αρχίζει ένας καημός
που τελειωμό δεν έχει.

 Μόν' είν’ αυτό που σταματά
στου βλέφαρου την άκρη
όταν τα μάτια που έκλαψαν
δεν έχουν πια άλλο δάκρυ.

ΑΤΤΙΚ

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

Ακόμη μια φορά



Και εφέτος, η «ΑΛΛΗ ΟΨΗ» ( http://alli-opsi.gr/ ), επέλεξε την Βέροια και τον Αλιάκμονα για ένα μέρος των δραστηριοτήτων της. Ήδη το 2010, έκανε την αρχή και οι εντυπώσεις ήταν εξαιρετικές. Τώρα, καινούρια παιδιά από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, βρέθηκαν στον Χώρο της Οικολογικής Ομάδας Βέροιας στον Αλιάκμονα, για δυο ημέρες. Τα καγιάκ της Ομάδας, διαμορφώθηκαν κατάλληλα από τον Ανδρέα για τις ιδιαίτερες ανάγκες των παιδιών. Απλά, ομόρφυναν δύο μέρες από την ζωή τους. Μια ζωή πλέον, υπόδειγμα επιμονής και δύναμης, κύρια ψυχικής. Η «ΑΛΛΗ ΟΨΗ», είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση, σύλλογος, που ασχολείται με την εκπαίδευση και υποστήριξη, ανάπηρων νέων. Όπως και πέρσι, άτυχοι νέοι που ένα ατύχημα, τους οδήγησε για το υπόλοιπο της ζωής τους σε αναπηρικό αμαξίδιο. Νέα παιδιά που δεν το «έβαλαν κάτω» και παλεύουν την καθημερινότητα σε ίσους όρους με όλους μας.

Με τους εθελοντές συνοδούς της ΑΛΛΗΣ ΟΨΗΣ, γνώρισαν μια δραστηριότητα που «κανονικά» είναι απαγορευτική γι αυτούς. Με λίγα λόγια, «παραδίδουν» μαθήματα δύναμης και θέλησης.

Το μόνο που τους πρέπει όλους αυτούς, παιδιά και συνοδούς, είναι ένα ευχαριστώ από όλους που ήταν παρόντες σε όσα έκαναν. Μας έδωσαν δύναμη.


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΒΕΡΟΙΑΣ

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Ημέρα του πατέρα σήμερα!

 Ο πατέρας είναι ένα πρόσωπο που άλλαξε σημαντικά το ρόλο του μέσα στο χρόνο. Σήμερα, στο πλευρό μίας εργαζόμενης μητέρας βοηθά όσο και εκείνη στην ανατροφή των παιδιών. Ρόλοι μοιρασμένοι αλλά πάντα ο πατέρας στην Ελληνική οικογένεια αποτελεί το "πρότυπο" για τα παιδιά, ο στηλοβάτης της οικογένειας. Η γιορτή της μητέρας διάσημη και στον αντίποδα η γιορτή του πατέρα, όχι τόσο γνωστή αλλά πολύ σημαντική. Ημέρα του πατέρα σήμερα τρίτη Κυριακή του Ιουνίου και η google σήμερα αφιερώνει το Logo της στην άγνωστη αυτή γιορτή που επισκιάζεται από τη γιορτή της μητέρας.
 Η γιορτή του πατέρα ήταν ιδέα της Sonora Smart Dodd από την Ουάσιγκτον της Αμερικής, που, το 1910, εμπνευσμένη από τη γιορτή της μητέρας, θέλησε να τιμήσει τον πατέρα της Γουίλιαμ Τζάκσον Σμαρτ, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας καθώς η σύζυγός του πέθανε στη γέννηση του 6ου παιδιού.
 Η Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα πρωτογιορτάστηκε στις 19 Ιουνίου 1910 και έκτοτε γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου.
Μάλιστα, το 1966 ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον υπέγραψε διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο καθιερώθηκε η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα σε όλο τον κόσμο. Εξαίρεση αποτελεί η Αυστραλία όπου η μέρα του Πατέρα γιορτάζεται τον Σεπτέμβριο.
 Σήμερα τιμούμε τον πατερα γεννήτορα, τροφό, παιδαγωγό που δίνει όλα τα εφόδια στο παιδί του για να μεγαλώσει που γίνεται παράδειγμα για το παιδί του.
 52 χώρες ακολούθησαν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, με εξαίρεση την Αυστραλία η οποία εορτάζει την Ημέρα του Πατέρα την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου, την Ελλάδα που την εορτάζει τον Μάιο και ορισμένες άλλες χώρες που έχουν ορίσει άλλη ημερομηνία.
 Οι μπαπάδες όλου του κόσμου, έχουν πλέον και αυτοί την γιορτή τους και οφείλουμε να πούμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" σε αυτούς που μας μεγάλωσαν με τόσο κόπο και θυσίες.
 Άλλη μια γιορτή της σύγχρονης αγοράς;, Μπορει να είναι και έτσι αλλά δεν παύει να είναι μια ευκαιρία για ένα ευχαριστώ
 Ως σύμβολο της ημέρας επικράτησε το τριαντάφυλλο, το μεν άσπρο, για του ζωντανούς, το δε κόκκινο, για τους νεκρούς πατέρες.
 Σήμερα, τώρα που και εγώ έγινα πατέρας, καταλαβαίνω πολύ περισσότερο αυτά που τόσο η μητέρα αλλά και όσο και ο πατέρας μου προσέφερε για να μεγαλώσω και θα ήθελα να του πω και εγώ μέσα από εδώ ένα μεγάλο "ευχαριστώ" και να του "προσφέρω" ένα κόκκινο τριαντάφυλλο... Είμαι σίγουρος ότι από κάπου ψηλά με βλέπει και αυτό θα τον κάνει χαρούμενο...

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Όλα ρευστά σε μαύρο φόντο και στο βάθος Αλιάκμονας


 Έντονες είναι πλέον οι συζητήσεις σε Κυβερνητικό επίπεδο, κατ΄εντολήν βέβαια, για πώληση της ΔΕΗ. Λίγη σημασία έχει εάν πρόκειται για μέρος ή για το σύνολο της ΔΕΗ, διότι ο χρόνος κυλάει πολύ άσχημα εις βάρος μας. Το ξεπούλημα δημόσιας κτήσης, χωρίς ντροπή, ονομάζεται αξιοποίηση. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Όλοι ξέρανε τι συμβαίνει και που πάει «το πράμα». Συγκεκριμένα, τι μπορεί να σημαίνει το ξεπούλημα της ΔΕΗ; Σαν αρχή, μερικά ερωτήματα είναι αναγκαίο να απαντηθούν, αφού αφορούν άμεσα και την περιοχή μας. Οι τοπικοί βουλευτές και άλλοι της Διοίκησης, θα συνεχίσουν να … παρευρίσκονται σε πανηγύρεις, να στέλνουν ευχές εν όψει των εξετάσεων και να εύχονται με πληρωμένες καταχωρήσεις, υγεία, ευτυχία και κάθε πρόοδο, με την ευκαιρία κάθε νέου χρόνου. Θα συνεχίσουν να δραστηριοποιούνται εντονότατα σε γάμους, βαφτίσεις και κοπές πίτας. Όμως κάποιος πρέπει να απαντήσει. Να ενημερώσει.

 Όταν λένε ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, εννοούν και τις τεράστιες εκτάσεις γύρω από τις τεχνητές λίμνες; Για να κάνουμε τη βόλτα μας στο νέο φράγμα στον Αλιάκμονα, θα πληρώνουμε είσοδο; Και εάν όχι τώρα, από πότε και μετά; Είναι στην διάθεση του … ιδιοκτήτη. Για να ποτίζονται οι απέραντες εκτάσεις του κάμπου, θα πληρώνουν οι αγρότες δικαιώματα χρήσης του νερού; Η Θεσσαλονίκη που τώρα υδρεύεται από τον Αλιάκμονα, θα πληρώνει; Τι τελικά συγκεκριμένα είναι αυτό που θα πουληθεί της ΔΕΗ; Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και ημείς άδομεν. Ακόμη μία φορά, όπως κάθε φορά, σε απλά ή σπουδαία πράγματα.

 Το νερό, παγκόσμια, είναι κορυφαίος φυσικός πόρος επιβολής ελέγχου και οικονομικής «ανάπτυξης». Είναι στόχος τεράστιων οικονομικών οργανισμών. Φαίνεται ότι ηττηθήκαμε κατά κράτος, με «ενόχους» όλους μας και «στρατηγούς» της πανωλεθρίας διαχρονικά, απερίγραπτα ανεπαρκείς ταγούς μας. Επιτρέψαμε σε άλλους να στρώσουν για να κοιμηθούμε εμείς σε αχούρι. Οι ίδιοι βέβαια, διαγκωνίζονται ακόμη, για την κρεβατοκάμαρα. Τα πράγματα οδηγούνται συνειδητά, στα άκρα. Αφήσαμε πολλά χρόνια, να περνάνε από μπροστά μας κάθε είδους ασχήμιες και τώρα ήρθε ο λογαριασμός με τους τόκους μαζί. Η λύση δεν μπορεί να είναι το «όλοι εναντίον όλων». Όταν πνίγεσαι, ποτέ δεν πιάνεσαι από το φίδι για να σωθείς. Δεν μπορεί να τους περάσει.

 Όμως, κάποιος πρέπει να απαντήσει στο προκείμενο. Τι σχέση έχει το ξεπούλημα της ΔΕΗ, με τα νερά του Αλιάκμονα και κάθε άλλου ποταμού της χώρας μας;

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΒΕΡΟΙΑΣ

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

«Ο μισθός μου στο κράτος»


Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ

 ΣΕ ΜΙΑ εποχή όπου όλοι γνωρίζουν την Τζούλια και ελάχιστοι τους πραγματικά αξιόλογους ανθρώπους αυτού του τόπου, σήμερα ας κάνουμε τη διαφορά. Και ας ασχοληθούμε με μια είδηση που πέρασε στα ψιλά. Κανείς δεν τη συζήτησε, κανείς δεν τη σχολίασε, κανείς δεν της έδωσε τη σημασία που της αρμόζει.
 Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος ζήτησε διακοπή της μισθοδοσίας του. Όπως είπε στο κεντρικό δελτίο του Αlter:
 «Η Εκκλησία πρέπει να συμμετέχει στον αγώνα και την προσπάθεια που γίνεται.
Θεωρώντας ότι εγώ δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω, ζήτησα να επιστραφεί ο μισθός μου στο κράτος.
Μια συμβολική κίνηση την οποία έκαναν και άλλοι άνθρωποι. Σκέφτηκα αφού την κάνει μια ευρωβουλευτής, γιατί να μην την κάνει και ένας επίσκοπος!».
(Να σημειώσω εδώ ότι το ίδιο έπραξε και ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ.
Άνθιμος, βάζοντας όμως την παράμετρο να μη φορολογηθούν οι επαρχιακές
μητροπόλεις!)

 Η είδηση με κέντρισε και άρχισα να ψάχνω στο Διαδίκτυο ποιος είναι αυτός ο Ανθρωπος. Ακόμα περισσότερο με κέντρισαν τα ευρήματα της έρευνάς μου.

Μεταφέρω εδώ μέρος του βιογραφικού του (ολόκληρο θα χρειαζόμασταν τρεις σελίδες της εφημερίδας):

 Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος Χατζηνικολάου γεννήθηκε το 1954 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές του
στον τομέα της Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο του Ηarvard. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη μελέτη της Μηχανικής των Ρευστών και της Μαθηματικής Φυσιολογίας στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), όπου έλαβε μεταπτυχιακούς τίτλους και διδακτορικό.
 ΟΙ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΕΣ σπουδές του στο κοινό πρόγραμμα αυτών των δύο πανεπιστημίων
επικεντρώθηκαν στον τομέα της Βιοϊατρικής Τεχνολογίας. Αντικείμενό τους ήταν η αιμοδυναμική μελέτη του κυκλοφορικού συστήματος (καρδιάς και αγγείων) με χρήση Μηχανικής των Ρευστών και Eφαρμοσμένων Μαθηματικών. Συγκεκριμένα, ασχολήθηκε με την επινόηση, το σχεδιασμό και τη μελέτη μιας μη αιματηρής μεθόδου διαγνώσεως βαλβιδικών παθήσεων με τη μέθοδο της ακουστικής ανάλυσης !
 Εργάστηκε ως ερευνητής και επιστημονικός συνεργάτης στο αγγειολογικό εργαστήριο του Νew Εngland Deaconess Ηospital στην Αμερική. Παράλληλα εργάστηκε ως επιστήμων στη ΝΑSΑ.
 Δίδαξε σε σεμινάρια του Χάρβαρντ και στις Ιατρικές Σχολές των Πανεπιστημίων Αθηνών και Κρήτης.
 Η επιστημονική και ερευνητική ενασχόλησή του με τον φυσικό κόσμο και τον άνθρωπο και η προσωπική του αναζήτηση οδήγησαν αυτό τον κορυφαίο επιστήμονα στην Ορθοδοξία. Σπούδασε Θεολογία στη Βοστώνη και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
 Υπήρξε διευθυντής του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας και πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Το 1989, γίνεται πρώτα μοναχός, έπειτα διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος. Από το 1990 μέχρι το 2004 διακονούσε ως εφημέριος το αγιορείτικο μετόχι της Αναλήψεως (Μονής Σίμωνος Πέτρας) στον Βύρωνα.
 Το 2004 εκλέγεται Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, ενώ πριν από δύο χρόνια αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
 ΑΥΤΟΣ Ο λαμπρός επιστήμων απαρνήθηκε τιμές, δόξες και πλούτη και στράφηκε στην Εκκλησία. Ο μισθός του είναι μικρότερος από 2.000 ευρώ. Αυτό τον μισθό δωρίζει στο κράτος, για να συμβάλει όπως μπορεί στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Και όπως λέει: «Αυτό είναι μια συμβολική κίνηση συμπαράστασης στον αγώνα που γίνεται για την αντιμετώπιση των οικονομικών δυσχερειών της πατρίδας μας».

Σεβασμιώτατε, με ταπεινότητα το χέρι σας φιλώ!

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Ποιο από τα ακόλουθα γινόμενα είναι το μεγαλύτερο;

A) 2006 x 2006          B) 2005 x 2007          Γ) 2004 x 2008

          Δ) 2003 x 2009           E) 2002 x 2010

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Του κάτω κόσμου τα πουλιά

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύει
μες τα στενά του κάτω κόσμου να σε βρει
και δεκατρείς αιώνες άνεργος γυρεύει
την κιβωτό σου και το αίμα να σου πιει

Σε καρτερούν μαστιγωτές και συμπληγάδες
μες τα μαλάματα μια νύφη ξαγρυπνά
κι έχει στ' αυτιά της κρεμασμένες τις Κυκλάδες
κι ειν' το κρεβάτι της λημέρι του φονιά

Κρυφά τα λόγια τα πικρά μες το κοχύλι
κρυφά της θάλασσας τα μάγια στο βοριά
θα σβήσει κάποτε στο σπίτι το καντήλι
και μήτε πόρτα θα 'βρεις μήτε κλειδαριά

Του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια
με φως και νύχτα σου κεντούν μια φορεσιά
άνθρωποι τρίζουν κι ακονίζουν τα σαγόνια
πηδούν και τρέχουν και σε φτάνουν στα μισά

Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Σαν ναυαγός


Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Δημήτρης Μητροπάνος

Θα σου γλιστρήσει από τα χέρια άλλη μια μέρα,
θα τις μετράς και θα 'ναι οι μισές.
Θα βλέπεις θάλασσα και θα 'σαι σε μια ξέρα,
μόνο τα κύματα θ' ακούς και τις φωνές.

Κάνει στην άκρη ο καιρός να σε χωρέσει,
μια αυταπάτη οι επιλογές.
Έχεις αφήσει το ταξίδι σου στη μέση,
για το χατίρι σου αλλάζουν οι εποχές.

Κρύβεις ακόμα μια φορά το πρόσωπό σου,
μακάρι να 'τανε τα πάντα αλλιώς.
Μακάρι να 'ταν να περνούσε το δικό σου,
νιώθεις χαμένος, αλλά είσαι ζωντανός.

Σαν ναυαγός που ονειρεύεται καράβια
κρατώντας τη φωτιά του ζωντανή.
Ψάχνεις ακόμα στον ορίζοντα σημάδια,
που θα σε φέρουν πάλι πίσω στη ζωή.

Χάνεις αυτό που σου 'χει τύχει για να ζήσεις,
είναι το σήμερα αίμα ζεστό.
Ένα τσιγάρο σου 'χει μείνει να καπνίσεις,
δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ.

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Διαίρεση με το 8

Ένας αριθμός έχει εκατό ψηφία. Τα δέκα τελευταία ψηφία του είναι τα 5792365435. Πόσο είναι το υπόλοιπο της διαίρεσης του δια του 8;


   Α)   0         Β)   1          Γ)   2          Δ)   3             Ε)    4

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Κηφηνείον 'Η ωραία Ελλάς'

Σαράντος Καργάκος, ιστορικός-συγγραφέας

 Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.

Γι' αυτό τουμπάραμε...

 Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό­μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι­κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

 Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

 Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.

 Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

 Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ­γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ­λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι­λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά;

 Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά­βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

 Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

 Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτι­κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

 Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο­τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι­τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά­των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί­σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

 Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε­μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

 Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

 Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε­ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Έξι μήνες, για έναν ηλιακό θερμοσίφωνα.


 Αυτή η Διοικητική δομή, δεν πρόκειται να επιτρέψει απολύτως τίποτε για να αναστραφεί το σημερινό κλήμα, γενικώς.

 Δημότης της Βέροιας (στη διάθεση όλων τα στοιχεία του), προσπαθεί εδώ και έξι μήνες, να τοποθετήσει ηλιακό θερμοσίφωνα στην κεραμοσκεπή της οικοδομής. Θέλοντας να γίνουν όλα νόμιμα, απευθύνθηκε στην πολεοδομία του Δήμου Βέροιας. Δεν του δόθηκε άδεια επικαλούμενη λόγους αισθητικής και ασφάλειας. Σε μια νεόκτιστη οικοδομή, υπάρχει ζήτημα ασφάλειας και δεν επενέβη κανείς; Έξι μήνες ταλαιπωρείται από υπηρεσία σε υπηρεσία και ο θερμοσίφωνας δεν μπορεί να τοποθετηθεί. Ζήτημα αισθητικής δεν υφίσταται λόγω κάποιας προστασίας του ευρύτερου χώρου. Ζήτημα ασφάλειας δεν υφίσταται. Ζήτημα συναίνεσης δεν υφίσταται αφού οκτώ συνιδιοκτήτες συμφωνούν και διαφωνούν τρείς.

 Ποια ενεργειακή απόδοση κατοικιών και ποια πράσινη ανάπτυξη;

 Το αποτέλεσμα σήμερα είναι ένας γεμάτος φάκελος γεμάτος με χαρτιά νόμων, ΦΕΚ, απόψεων, αφού ο Δήμος Βέροιας, «δεν έχει μορφώσει άποψη», όπως επι λέξη απαντά στον ενδιαφερόμενο.

 Για έναν θερμοσίφωνο, θέλει πάνω από έξι μήνες. Για κάτι σοβαρότερο υπάρχει πιθανότητα να καταλήξει αισίως; Μια ακόμη περίπτωση του Διοικητικού χάους με έναν ακόμη απελπισμένο πολίτη.

ΔΗΜΟΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ

ΟΙ ΤΡΙΑΜΑΤΗΔΕΣ


Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΤΑΛΑΝΙΚΑ


Σε αρκετά σημεία της Κρήτης, από το ανατολικό μέχρι το δυτικό άκρο της, εντοπίζεται η γνωστή από τα ομηρικά έπη παράδοση σχετικά με τους Τριαμάτηδες, η οποία απαντάται και σε άλλα μέρη της Ελλάδος.

 Στην Κρήτη και στη δημώδη κρητική παράδοση σχετικά με τους Τριαμάτηδες, παραθέτουμε μία καταγραφή, η οποία προέρχεται από την επαρχία Σητείας και έγινε από τον Εμμανουήλ Λιλιμπάκη πριν από το έτος 1888, και δημοσιεύθηκε αργότερα, το 1896, στο περιοδικό του Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως «Ζωγράφειος Αγών», τόμ. Α΄ (1896), σύμφωνα με τις πληροφορίες που παραδίδει ο Γεώργιος Σπυριδάκης. Έτσι, η συγκεκριμένη καταγραφή έχει ως εξής: «Α – στο Μεγάλο μοναστήρι (Μονή Τοπλού)* είν’ ένα χάρκωμα (λέβητας) μεγάλο και το λένε Τριομάτα, γιατί πήγανε μια φορά τρεις νομάτοι (άνθρωποι) στην Τριοματιά και το πήρανε. Αυτοί εγυρίζανε να βρούνε την άκρα του κόσμου κ’ επήγανε και στην Τριοματιά σ’ ένα σπήλιο, απού έχε τυριά και βοτύρους κ’ εφάγανε. Μα ’ς τόσο (στο μεταξύ) ο σπήλιος ήρχιζε κ’ εκουνιούντονε_ ώστε να καλοσηκωθούνε μπαίνανε μέσα οι Τριομάτες κ’ είχανε δύο μάτια ’πο μπρος σαν και τσ’ άλλους αθρώπους, κι άλλον ένα στον ακουπά (αυχένα) ’πο πίσω. Ντελόγο (αμέσως) τσ’ ήπαιρνε το ρέμα να τσοι (τους) πάη μέσα στη μπούκα ντως (τους) μα ’κείνοι δεν τζοι (τους) φάγανε, μόνο, τως (τους) είπανε «Άϊντεστε εδά (ελάτε τώρα) και ταϋτέρου σας ροζονάρομ’ εμείς (και αύριο θα σας παρουσιάσουμε την φιλία μας). Αργά τσοι (τους) βάλανε κ’ εβράζαν το γάλα. Μα ένας απού τσοι (τους) τρεις είπε_ «Παναγία μου, και να γλυτώσωμ’ αποπαέ (από εδώ) και να σου φέρωμε το χάρκωμα». Σαν εφάγανε οι Τριομάτες γάλα, εθέκανε (ξάπλωσαν) και τσοι πηρ’ ο ύπνος. Τότε εδά σηκώθηκε ’κειοσά που ’τριβγε το γάλα και χύνει τως μ’ ένα ν-καυκί γάλα ανεγερτό (που κόχλαζε) στα μούτρα κ’ επλαντάξανε (πνίγηκαν). Και σηκώνουνται κι αυτοί και χύνουν το γάλα και παίρνουν το χάρκωμα (λέβητα) και το πάνε ντρέτα (κατευθείαν) στο Μοναστήρι».

 Σε αυτήν την παράδοση, που καταγράφηκε στην επαρχία Σητείας, εντοπίζονται αρκετές ομοιότητες με τον μύθο του Κύκλωπα Πολύφημου (Οδύσ. ι, 364) αλλά και πολλές διαφορές σχετικά με την έκβαση του γεγονότος, με την κλοπή του λέβητα κ.λπ..


 Σε αντίστοιχες κρητικές παραλλαγές οι Τριομάτες ή Τριαμάτηδες παριστάνονται να είναι ανθρωποφάγοι, να κατοικούν σε σπήλαια, σε χαμηλά σπίτια μέσα στην γη ή ακόμα και μέσα σε κάστρα. Στους χώρους όπου ζούσαν οι Τριαμάτηδες αναφέρεται ότι υπήρχε ένας μεγάλος λέβητας (καζάνι), μέσα στο οποίο ψηνόταν κρέας και ανθρώπινα κεφάλια. Οι Τριαμάτηδες, κατά γενικό λόγο, φαίνεται να απουσιάζουν από το σπήλαιο ή από το σπίτι τους κατά τη στιγμή που φτάνουν εκεί οι διάφοροι ξένοι και, όταν οι Τριαμάτηδες επιστρέφουν και αντιλαμβάνονται την παρουσία των ξένων, τους καταδιώκουν κυνηγώντας τους στην θάλασσα πάνω σε ασκούς που ήταν γεμάτοι από αέρα. Αυτοί οι ανθρωποφάγοι, που είχαν τρία μάτια και κατοικούσαν σε σπήλαια, σπίτια ή σε κάστρα, καταγράφεται ότι είχαν πολλές φορές και ως φύλακες των κατοικιών τους μεγάλα σκυλιά που άλλοτε ήταν επιθετικά και άλλοτε ήρεμα.


 Τα διάφορα θέματα που απαντώνται σε αρκετές κρητικές παραλλαγές, οι οποίες προέρχονται από το Κατσιδώνι και τη Ρούσσα Εκκλησιά της Σητείας, από τη Λατσίδα του Μεραμπέλλου, από τα Σφακιά και από τη Σκλαβοπούλα του Σελίνου, όπως και από τον Άγιο Μύρωνα του Ηρακλείου και από τον Μυλοπόταμο, το Γεράνι και τον Άγιο Βασίλειο του Ρεθύμνου έχουν ως εξής: α) ένας παπάς με τη γυναίκα του ή ένα ανδρόγυνο ταξιδεύει σε διάφορα μέρη της γης προκειμένου να βρει τη χώρα όπου οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν και έτσι φθάνει στην Τριοματιά, όπου ζητά να φιλοξενηθεί, αυτός και η γυναίκα του, στο σπίτι των Τριοματών, β) μια ομάδα από πέντε – έξι ταξιδιώτες, που αποβιβάζεται σε ένα νησί προκειμένου να προμηθευθεί τρόφιμα, συναντά στο εσωτερικό του νησιού μερικά χαμηλά σπίτια όπου ζουν οι Τριαμάτηδες, γ) δύο άτομα αποβιβάζονται τυχαία στην Τριαμαθιά, δ) ένα πλοίο οδηγείται εξαιτίας μεγάλης τρικυμίας στο νησί των Τριαμάτηδων και αυτοί που βρίσκονται στο πλοίο, κινούμενοι προς το εσωτερικό του νησιού, συναντούν το κάστρο των Τριαμάτηδων που περιβάλλεται διαδοχικά από τρία τείχη και ε) βορειοδυτικά από το χωριό Σκλαβοπούλα Σελίνου, υπάρχει το φαράγγι Καρρές, κοντά στο βουνό Άγιος Δίκαιος, όπου βρίσκεται ένα σπήλαιο που ονομάζεται Τριαμμαθιά, το οποίο προσέγγισαν κάποιο βράδυ δύο γυναίκες με τα δυο μικρά παιδιά τους.

Read more: http://sadentrepese.blogspot.com/2009/06/blog-post_5374.html#ixzz1BEzLbnl7