Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όμοια σχήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Όμοια σχήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 22 Απριλίου 2023
Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2021
Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2021
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2021
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2020
Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2018
Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2018
Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017
Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016
Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016
Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2016
Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2015
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014
Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2014
Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012
Ο εξάντας
Οι παλιότεροι θαλασσοπόροι προσδιόριζαν τη θέση του πλοίου τους στην ανοικτή θάλασσα με τη μέτρηση των γωνιών που σχημάτιζαν τα ουράνια σώματα, δηλαδή ο ήλιος, η σελήνη, ή τα άστρα, με τον ορίζοντα. Τα πρώτα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν για τη μέτρηση αυτών των γωνιών ήταν οι αστρολάβοι. Στις περισσότερες περιπτώσεις με τον αστρολάβο, ήταν απαραίτητη η σκόπευση ταυτόχρονα και του αστέρα και του ορίζοντα, από το κατάστρωμα του πλοίου, οδηγώντας έτσι συχνά σε ανακριβείς υπολογισμούς. Η συσκευή που αντικατέστησε τους αστρολάβους ήταν ο εξάντας.
Πρόδρομη συσκευή του εξάντα ήταν ο οκτάντας, που εφευρέθηκε από τον Τζόν Χάντλεϊ το 1731. Διέφερε στο σχεδιασμό από τον εξάντα μόνο στην τοξοειδή κλίμακα που έχουν τα δυο όργανα: ο οκτάντας έχει κλίμακα ενός ογδόου του κύκλου, δηλαδή 45 μοιρών, ενώ ο εξάντας έχει κλίμακα ενός έκτου του κύκλου, δηλαδή 60 μοιρών. Τα δυο όργανα μετρούν τη γωνία της προσπίπτουσας φωτεινής ακτίνας (π.χ. από έναν αστέρα) σε σχέση με τον ορίζοντα, αλλά ο οκτάντας φτάνει να μετρά μέχρι 90 μοίρες γωνία, ενώ ο εξάντας μέχρι 120 μοίρες. Ο εξάντας ανακαλύφθηκε, σαν εξέλιξη του οκτάντα, από τον Άγγλο αξιωματικό του Ναυτικού Τζον Κάμπελ το 1757.
Ο εξερευνητής Τζέιμς Κουκ εκμεταλλεύτηκε πλήρως τις δυνατότητες του εξάντα για τη μέτρηση όχι μόνο κατακόρυφων γωνιών, αλλά γωνιών με οποιαδήποτε κλίση. Μετρώντας τη γωνία μεταξύ της σελήνης και ενός δοσμένου αστέρα, και με τη βοήθεια πινάκων της κίνησης της σελήνης μπορούσε να υπολογίζει ακριβή χρόνο, που του έδινε τη δυνατότητα να βρίσκει το γεωγραφικό μήκος και πλάτος της θέσης του πλοίου του. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε για τη χαρτογράφηση της Νέας Ζηλανδίας στη διάρκεια του ταξιδιού του 1768-1771.
Πηγή: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Τρίτη 22 Μαΐου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)